NICC Vitrine: Marine Kaiser: 990000

16 – 30 April 2026
NICC Vitrine

NL
“Just because something is out of reach doesn’t mean it’s beyond what we can be touched by.” — Karen Barad
Met 990000 beweegt Marine Kaiser zich binnen de geologie van NICC en betreedt ze de materialiteit van zijn werking.

Ambiance verf, een dweil, een rookmachine, vijzen en schroeven, objecten die tentoonstellingen mogelijk maken en doorgaans achter muren en gordijnen verborgen blijven, verschijnen vanuit de opslag in de vitrine.
In deze interventie legt Marine Kaiser de voorwaarden bloot die toegang tot kunst mogelijk maken. Artist-run spaces zoals NICC functioneren via lagen van vaak onzichtbare arbeid: installeren, herstellen, archiveren, schoonmaken, organiseren, onthalen. Deze handelingen blijven ondergeschikt aan de gepolijste neutraliteit die van een tentoonstellings-ruimte verwacht wordt — de witte muren, de onzichtbare kabels, het gecontroleerde licht. De institutionele belofte van de ‘white cube’ berust op deze zorgvuldige verdwijning.

Marine Kaiser laat het onderscheid tussen kunstwerk en context, voorgrond en achtergrond, productie en presentatie instorten. Wat doorgaans als bijzaak wordt behandeld, komt centraal te staan; wat verborgen blijft, wordt zichtbaar. Kaiser nodigt ons uit om te heroverwegen wat als kunstwerk geldt, wat backstage blijft, en hoe de arbeid die artistieke productie draagt opnieuw zichtbaarheid en kracht kan opeisen.

Haar praktijk onderzoekt hoe mensen zich bewegen binnen verschuivende sociale en economische systemen, en volgt netwerken van circulatie, grenzen en formele en informele infrastructuren.

De interventie ontmantelt of verbergt de instelling niet. Ze maakt eerder de relaties zichtbaar die NICC dragen: objecten, handelingen, onderhoud, beslissingen en compromissen. Er bestaat geen neutrale ruimte, geen nulpunt buiten de context. Kunst wordt altijd geproduceerd binnen infrastructuren, zij het sociaal, materieel of economisch.

“Just because something is out of reach doesn’t mean it’s beyond what we can be touched by.” — Karen Barad

For 990000, Marine Kaiser moves within the geology of NICC and enters the materiality of its functioning.

Ambiance paint, mop attachments, smoke machine, screws; objects making exhibitions and remaining behind walls and curtains are surfacing from the storage to its vitrine.

In this intervention, Marine Kaiser exposes the conditions that give access to art, the conditions that make art. Artist-run spaces like NICC operate through layers of often unacknowledged labour: installing, repairing, archiving, cleaning, organising, hosting. These gestures remain secondary to the polished neutrality expected of the exhibition space — the white walls, the invisible cables, the controlled light. The institutional promise of the ‘white cube’ relies on this careful disappearance.

Marine Kaiser collapses the distinction between artwork and context, foreground and background, production and presentation. What is usually treated as peripheral becomes central; what is hidden becomes exposed. Kaiser invites us to reconsider what counts as the artwork, what remains backstage, and how the labour that sustains artistic production might reclaim visibility and force.

Her practice examines how people navigate shifting social and economic systems; tracing networks of circulation, borders, and in/formal infrastructures.

The intervention does not dismantle or hide the institution. Instead, it makes visible the relations that sustains it: objects, gestures, maintenance, decisions, compromises. There is no neutral space, no zero point outside of context. Art is always produced within infrastructures: the social, the material, the economic.

The vitrine becomes the space where the institution has to show its own hand.