PIECEMEAL is an installation where multiple images and objects coexist and interact. It leads us to approach art making from a position in between image and material, between representation and presentation. From this position, the installation is the result of a five-month ongoing conversation. During this process, we constantly exchanged gestures and proposed answers from our respective backgrounds: from painting in Erisa’s case, drawing in Naomi’s and sculpture in Carla’s. Multiple references are setting the ground for a critical and analytical art-making position that raises a few questions: What would be an eminently contemporary way of making art when it comes to depicting the present? How do we, as a generation, relate to art/visual history?

To keep things moving, PIECEMEAL will conclude with what we call Hear Me Out Sessions: a collective discussion and exchange where we come together to share artistic processes, visual material, and things we see, encounter, or find relevant. The aim is to trace a speculative artistic framework from which to question the notion of the present—and, inevitably, of past and future— blending hierarchies and questioning what we consider relevant for visual culture nowadays. Impressions, thoughts, drawings, and any other gesture will be captured on Post-it notes in order to generate a visual archive. Everyone is welcome to join; every position is valuable; every gesture leads to movement; it is part of the now-now; and difference is key.

NL:

PIECEMEAL Het idee van Piecemeal beschrijft iets dat stukje bij beetje, op een geleidelijke manier wordt gedaan. Dit sluit aan bij zowel de manier waarop het artistieke proces is opgezet, als bij de manier waarop we ons het tentoonstellen van werk voorstellen. In die zin dient Mbiti’s begrip van tijd als leidraad. Hij beschrijft tijd niet als een oneindige, lineaire toekomst, maar als een reeks gebeurtenissen: het heden, het verleden en de volgende onmiddellijke gebeurtenis. De verre toekomst bestaat nog niet; het is slechts een ‘schaduw’ die pas werkelijkheid wordt als ze een gebeurtenis wordt.

PIECEMEAL is een installatie waar meerdere beelden en objecten naast elkaar bestaan en op elkaar inwerken. Het brengt ons ertoe om kunst te benaderen vanuit een positie tussen beeld en materiaal, tussen representatie en presentatie. Vanuit deze positie is de installatie het resultaat van een vijf maanden durend gesprek. Tijdens dit proces wisselden we voortdurend gebaren uit en stelden we antwoorden voor vanuit onze respectieve achtergronden: schilderkunst in het geval van Erisa, tekenen in dat van Naomi en beeldhouwkunst in dat van Carla. Meerdere verwijzingen vormen de basis voor een kritische en analytische kunstzinnige houding die een aantal vragen oproept: wat zou een bij uitstek eigentijdse manier zijn om kunst te maken als het gaat om het weergeven van het heden? Hoe verhouden wij ons als generatie tot kunst/visuele geschiedenis?

Om de boel in beweging te houden, sluit PIECEMEAL af met wat we Hear Me Out Sessions noemen: een collectieve discussie en uitwisseling waar we samenkomen om artistieke processen, visueel materiaal en dingen die we zien, tegenkomen of relevant vinden te delen. Het doel is om een speculatief artistiek kader te schetsen van waaruit we het begrip ‘het heden’ – en onvermijdelijk ook ‘het verleden’ en ‘de toekomst’ – kunnen bevragen, hiërarchieën kunnen doorbreken en kunnen vragen stellen bij wat we tegenwoordig als relevant beschouwen voor de visuele cultuur. Indrukken, gedachten, tekeningen en andere uitingen worden vastgelegd op Post-it-briefjes om een visueel archief te creëren. Iedereen is welkom om mee te doen; elke positie is waardevol; elke uiting leidt tot beweging; het maakt deel uit van het nu-nu; en verschil is essentieel.