close

NICC Membership

NICC is a social and artistic organisation founded by professional visual artists in order to advocate their rights. NICC functions as a mediator between the artists and the government, art organisations and other actors in the cultural field. By becoming a member you help give a voice to artists.

Membership costs only 12 euros. Transfer this amount to 001-3171926-05 with the message 'membership 2017'.

On showing your membership card you receive a variety of advantages and discounts at museums, shops and on subscriptions to <H>Art Magazine. Your card is valid for one year.

NICC develops an artistic and social program of artists talks, exhibitions and debates. By sending your contact details to NICC you will be invited to all projects and events.

Fill in the form below to become a member.

Become a NICC member.

First name

Last name

Address

Email

Subscribe to the newsletter.

Spam protection

Type the text above in the box below:

close

Subscribe to our mailing list

Stay up to date with the NICC newsletter.





Le Machin Financier - Ivo...
De culturele proleet - Ro...
Dan Perjovschi
La Traque de l'Art - Jacq...
Mind map by Henk Visch
The unexamined Life is no...
Wanneer eindelijk een fat...
De klucht van de mossel e...
Verdacht! - Pieter Verme...
Evaluatie van het Kunsten...
Op de guillotine met de V...
Assepoester in het Vlaams...
Loon naar werken ?
Looking For Mr. Fairtrade
Luc Deleu
NICC formuleert aandachts...
NICC vraagt in brief aan ...
NICC ontmoet minister Sch...
Kunstenaars / Respect / V...
NICC, VOBK en OKO organis...
NICC formuleert Commentaa...
Deadline 1 december - Kun...
Oproep aan (beeldende) ku...
Art Goes Public :: Toekom...
Infosessies nieuw Kunsten...
NICC, State of the Arts e...
Workshop on Fair Art Prac...
Onderzoek socio-economisc...
Resultaten Inkomenspositi...
Uitnodiging Kunstenaars -...
Een uitgeknutseld kunsten...
Persbericht: Scheppende k...
Kunstenaar zoekt statuut
NICC reageert op advies v...
Wet van 2002 nog steeds n...
Standpunt NICC inzake act...
Symposium - Towards a Fai...
Atelierbeleid NICC verzel...
Open Studio's 2012
Memorandum Beeldende Kuns...
Brug in De Schorre: funct...
Open Studio's 2016
Symposium MADE BY ARTISTS...
Bruikleenovereenkomst
Tentoonstellingsovereenko...
Koopovereenkomst kunstwer...
Verklaring op eer
Handleiding: werken met e...
Handleiding: werken met e...
NICC is verhuisd naar Bru...
Verenigd Platform 'Sociaa...
Expo De autodidact verlen...
Deadlines aanvragen recht...
NICC ondersteunt alternat...
Respect betekent ook hier...
NICC ook terug in Antwerp...
International conference ...
New folder with 6 edition...
New editions!
De culturele proleet - Robrecht Vanderbeeken

Kunst als voorhoede van de samenleving is een idee dat tegen de kunstenaar wordt gebruikt. Politici en academici schuiven hun verantwoordelijkheid namelijk graag door: kunstenaars moeten de wereld maar redden. Om er dan meteen bij te zeggen dat het hen niet zal lukken waardoor de kunstenaar geneutraliseerd kan worden als romantisch genie of utopische nar. Het ‘instituut kunst’ krijgt zo de veel te zware taak ‘maatschappelijke vernieuwing’ op de schouders geladen waardoor de speelse aanzet tot artistieke vernieuwing dreigt te worden verpletterd. Is de avant-garde dan niet de creativiteit van alle werkende mensen?

Als er daarentegen wordt nagedacht over wat het ‘instituut kunst’ moet zijn, zoals Bart De Baeres essay It’s about content, Stupid! gepubliceerd op Rekto:Verso onlangs, dan worden kunstenaars soms plots vergeten. Vlaanderen zou voor een tweesprong staan. Ofwel het huidige beleid, maar dan staat Vlaanderen internationaal aan de zijlijn. Ofwel instellingen fuseren: Vlaamse ‘vuurtorens’ als internationale decision makers. Vooruitdenken is belangrijk en De Baere heeft gelijk: cultuurpolitiek moet meer zijn dan logistiek management. Maar waarom zouden ‘regionale’ musea niet tot grootsheid in staat zijn? Het is toch de kunstenaar die kunst maakt? Kan de grandeur van morgen dan niet zitten in een piepklein werkje, in een uithoek van een ‘cultureel centrum’?

Dat onze beleidsmakers geen cultuurvisie hebben, klopt evenmin. Zij hebben wel degelijk een uitgesproken economische visie: besparen, fusies, meer publiek met minder middelen, privatiseren, instrument voor citymarketing, economie en zoiets als nationale trots. Wat ontbreekt is artistieke visie: wat is de rol van kunst in onze maatschappij vandaag en hoe gaan we de kunstenaars van morgen daarin ondersteunen?

Kunstenaars moeten zich vandaag helaas altijd maar schuldig voelen. Sorry en dank u leren zeggen. Kunstjes doen en lokeend spelen voor investeerders en klanten. Veel kunstenaars leven onder de armoedegrens. Hoewel beleidsmakers de ‘waarde’ van cultuur zo graag willen meten in termen van crowdfunding en publieksbereik - koppen tellen ongeacht wat er in omgaat - om als neoliberale bureaucraten de sector in hun klauw krijgen, bestaat daar opvallend weinig onderzoek over. ‘Slechte’ kunstenaars moeten maar aan ‘zelfbestuur’ leren doen of hun linkse hobby opgeven.

Getalenteerde kunststudenten worden na hun opleiding gedropt – foert, wees maar creatief. Ondermeer omdat sommige academies gepreoccupeerd zijn met zelfprofilering. Fetisjisme met façades. Zo kweek je natuurlijk bravourekunstenaars die van naast hun schoenen lopen een artistiek medium maken.

Kunsthuizen verwachten dan weer dat kunstenaars quasi gratis diensten aanleveren. Ze mogen al blij zijn met wat institutionele zichtbaarheid. Diezelfde cultuurambtenaren (vast loon en pensioen) gaan er al vanuit dat kunstenaars ‘kleine zelfstandigen’ moeten zijn maar halen daarna soms de neus op als kunstenaars een acte de présence geven voor hun galerij op een kooploopse kunstbeurs.

 

Zo rukt de vermarkting van kunst en kunstenaar langs alle kanten op. Dat knijpt de verbeelding dood en maakt niet alleen de kunstenaar maar ons allemaal tot een culturele proleet: verstoken van cultuur, wel verzopen in commerce. Wat jolige creatieve industrie hier, wat verkleutering daar en hysterisch tribalisme aan celebritycultuur overal. Blijft over enkele sterkunstenaars die dan helaas weer als filmdiva’s worden behandeld. Alsof het hemellichamen zijn.

Hoog tijd voor een echte internationale, voor en door kunstenaars. Kunstliefhebbers: samen op de barricade!

Robrecht Vanderbeeken is filosoof